De voorgaande studies hebben een geleidelijk rationeel traject geopend dat begint bij de kennis van de Schepper, Zijn wijsheid en Zijn gunst, en vervolgens overgaat naar de noodzaak van de boodschap, de openbaring en de onfeilbaarheid van de overbrenger. Dit traject is niet voltooid bij de afwezigheid van de Profeet (vzmh) VZMH, want de behoefte die de noodzaak van de boodschap heeft aangetoond, eindigt niet met haar enkele overbrenging; zij blijft bestaan in haar bewaring, haar verklaring en haar bescherming tegen afwijking.

Als de goddelijke gunst het zenden van een onfeilbare profeet tot leiding van de mens vereiste, dan vereist dezelfde gunst dat de boodschap na de Profeet niet wordt achtergelaten zonder een onfeilbare bron die haar betekenis en haar voortzetting bewaart. Zo is het imamaat door God aangewezen leiding geen politieke kwestie die voortkwam uit een historische strijd na het heengaan van de Boodschapper (vzmh), maar een rationeel gevolg waartoe de eerdere studies leiden, en dat ons brengt tot het geloof in het door Allah aangewezen imamaat als verlengstuk van de goddelijke bewaring van de godsdienst.

1. Van de tekortkoming van het instrument en de onvruchtbaarheid van het relativisme tot de noodzaak van het absolute kompas

De strenge rationele benadering komt tot de slotsom dat de mens een wezen is samengesteld uit materie en geest. Ondanks alle materiële sprongen die hij heeft gemaakt, schenken wetenschap en technologie de mens «het instrument, de macht en de ruimte van tijd», maar zij zijn volkomen onmachtig hem «het kompas, het doel en de morele maatstaf» te geven. De wereld van materie en lichaam wordt bedekt door de empirische wetenschap met de werktuigen van het laboratorium en de inductie, en zij is tekortschietend in het doorgronden van de oorzaken van het verborgene; terwijl de wereld van geest en wetgeving wordt bedekt door godsdienst en openbaring Wahy, met vastheid in de grondslagen en flexibiliteit in de vertakkingen.

Op grond van deze methodische ordening valt de stelling van de relativiteit van de godsdienst weg; want zij is een samenhangend stelsel dat vertrekt van absolute kenniskundige waarheden die de sofistische relativistische vloeibaarheid verwerpen, evenals de letterlijke starheid. En aangezien de Wijze Schepper, absoluut in kennis, de bron van de wetgeving is, werd de goddelijke boodschap een absolute existentiële en kenniskundige noodzaak die de wijsheid van de Maker vereist en die de behoefte van het schepsel oplegt; want zij vormt de enige brug die de mens verbindt met zijn existentiële doel en met de werkelijkheden van de andere wereld via de eenheidswet van de Koran de Koran en de onfeilbare menselijke toepassing.

2. Het dilemma van historische afwijking en haar radicale remedie

Wanneer we naar de geschiedenis van de boodschappen kijken, zien we dat de afwijking van de vroegere godsdiensten en de verandering van hun inhoud — waardoor zij op geïsoleerd folklore begonnen te lijken — geen gebrek was in hun monotheïstische oorsprong, maar het gevolg van de strijd tussen goed en kwaad, de begeerten van de zielen en het ingrijpen van tirannieke despoten, samen met het ontbreken van documentatie en de bewaring van de tekst na het heengaan van de profeten (vrede zij met hen).

De slotboodschap van de islam heeft deze afwijking radicaal voorkomen; haar goddelijke tekst werd bewaard tegen vervorming en verdwijning. Maar aangezien de dood een zekerheid is voor de profeten, vereist de goddelijke wijsheid die de overbrenging van deze boodschap noodzakelijk maakte, vanzelfsprekend de voortzetting van haar bewaring en haar bescherming tegen vervorming en tegen de chaos van menselijke interpretaties na het heengaan van de grootste Profeet (vrede en zegeningen zij met hem en zijn familie). Want de stille, bewaarde tekst heeft altijd een levende, onfeilbare vertolker nodig die haar beschermt tegen de projectie van begeerten en relatieve menselijke redeneringen.

3. De demonstratieve grondslag van de noodzaak van het imamaat en het goddelijke testament

Voortbouwend op deze kenniskundige stevigheid, oordeelt de rede over de onvermijdelijkheid van een voortdurende opvolging van de lijn van het profeetschap — de ware opvolging die niet belichaamd wordt in louter een politiek gezag dat de wereldzaken bestuurt, maar in de stand van het onfeilbare goddelijke «imamaat», dat alleen, door de tekst van de aanstelling, bevoegd is de geheimen van de Sharia te bewaren en de mensheid te leiden naar haar beoogde volmaaktheid.

• Een goddelijke stand, geen menselijke keuze: de mensen bij wie de tekortkoming van hun kennis en hun onvermogen om een onafhankelijke geestelijke grondwet te formuleren is vastgesteld, zijn noodzakelijkerwijs nog onmachtiger om te kiezen wie de goddelijke wil vertegenwoordigt en de lasten draagt van het verklaren van de godsdienst en haar onfeilbaarheid Isma. Daarom komen rede en logica tot de slotsom dat het imamaat een zuiver goddelijke stand is, en een opvolging bepaald door aanstelling en vaststelling van Allah, de Verhevene, en niet door menselijke keuze of het overleg van relatieve begeerten.

• Een historische norm en een authentieke koranische term: deze aangewezen opvolging is geen nieuwheid in de taal of een toevallige islamitische uitvinding; zij is een doorlopende goddelijke norm die de mars van de profeten (vrede zij met hen) door de geschiedenis heen vergezelde. De edele Koran verankert het «imamaat» als een verheven goddelijk verbond dat de profeet Abraham (vrede zij met hem) bereikte na het profeetschap en de innige vriendschap (khulla):

« Hij zei: Ik maak jou tot een imam voor de mensen. » (Soera 2 : 124)

En zoals de goddelijke wijsheid voor elke profeet een «testamentair opvolger» regelde die zijn Sharia bewaart en haar uitleg verklaart — zoals de profeet Aäron (vrede zij met hem), die het testament van Mozes (vrede zij met hem) was tijdens diens leven, en Jozua, de zoon van Nun (vrede zij met hem), na hem, en het verhaal van het testament van de profeet van Allah, Salomo (vrede zij met hem) (Asaf ibn Barkhiya) — zo is de slot-Sharia, heersend over de kennis en richtend haar waarden, het meest waardig deze voortdurende goddelijke bewaring.

Conclusie

De vooronderstellingen leiden tot een zekere uitkomst: het imamaat is het onvermijdelijke existentiële en functionele verlengstuk van het profeetschap. Als «de openbaring» (het neerzenden) een onfeilbare boodschapper vereist die uit de hemel wordt aangesteld — de grootste Profeet (vrede en zegeningen zij met hem en zijn familie) —, dan vereisen «de uitleg en de bewaring» een onfeilbare testamentair imam die eveneens door een tekst uit de hemel wordt aangewezen; opdat de deur van leiding open blijft, en het eeuwige doel wordt verwezenlijkt: de bewuste mars, de vrijwillige dienstbaarheid en de voortdurende opstijging naar de Schepper, de Verhevene.