دلیل عقلی بر نبوت حضرت محمد (ص)

در چارچوب نظام معرفتی اعتقادی و پس از آن که برهان فلسفی در تحقیقات قبلی ما را به اثبات «لزوم احسان الهی» و لزوم وجود رسولان و انبیا (علیهم السلام) به عنوان واسطه هدایت خالق و مخلوق سوق داد، امروز در برابر حضرت محمد (ص) ثابت می کنیم: و خاندانش و آنان را درود فرست) آیا صحت پیام نهایی است؟

در این تحقیق و در این سایت، ما روش شناسی دقیقی را ایجاد می کنیم که بر شواهد عقلی و برهانی برآمده از هسته قرآن کریم یا فرموله شده برای آن تکیه دارد و کاملاً از استنتاج توسط معجزات حسی فیزیکی یا متغیرهای تجربی دور می شود.

رویکرد معرفتی: چرا شواهد عقلی و نه شواهد دیگر؟

برای روشن شدن مسیر این پژوهش، باید مرزهای شناختی (معرفت شناختی) رویکرد دنبال شده را از طریق نکات زیر ترسیم کرد:

1. تفاوت معجزه حسی و شواهد ذهنی بر اساس نظریه معرفت

معجزه محسوس و جسمانی مانند نجات ابراهیم (علیه السلام) از جهنم، یا شکافتن دریا برای موسی (علیه السلام)، یا زنده شدن مردگان برای حضرت عیسی (علیه السلام)، نشانه‌های زمان و مکان است که با مرگ کسانی که شاهد آن‌ها بوده‌اند، از بین می‌روند، و برای اثبات آن در نسل‌های بعدی به اخبار و نیازهای بعدی تبدیل می‌شوند. از انتقال

و اما شواهد عقلی و شناختی که در قرآن مشهود است، حجتی ماندگار و فراتر از زمان است. ذهن انسان را مستقیماً در هر دوره ای مورد خطاب قرار می دهد و گواهی شخصی از حقیقتی ارائه می دهد که محو نمی شود و ذهن در هر زمان و مکان آن را با چشمان خود می بیند.

2. چرا شواهد تجربی و حسی را حذف کردیم؟

در این تحقیق از شواهد تجربی و حسی استفاده نمی کنیم. نه به این دلیل که به ارزش آن اعتقاد نداریم، بلکه به این دلیل که شواهد عقلی قوی تر و ثابت تر از شواهد تجربی و حسی است. حواس ممکن است اشتباه کنند و در معرض فریب قرار گیرند، مانند فریب بینایی، و تجربه تابع شرایط ابزار آن و نسبیت نتایج آن است، در حالی که احکام عقلی شهودی و برهانی، مانند اصل عدم تناقض و علیت، قواعدی مطلق و قطعی هستند که با تغییر زمان و مکان تغییر نمی کنند.

3. موضع ما در مورد تحقیق درباره «اعجاز علمی» در قرآن

با توجه به مطالب فوق، ما در این تحقیق و در این سایت به تحقیق در مورد «معجزه علمی» متکی نخواهیم شد. خروج ما از انکار وجود منابع و معجزات علمی در کتاب خدا سرچشمه نمی گیرد، بلکه به این دلیل است که معتقدیم وارد کردن روش تجربی متغیر در تفسیر متن ثابت قرآن، خطر شناختی عمده و خطری برای اعتبار استنباط دارد.

تئوری و آزمایش علمی دائماً در حال تغییر هستند و آنچه علم امروز ثابت می کند ممکن است در آینده نادرست باشد و پیوند حقیقت مطلق به یک متغیر تجربی خطرناک است. همچنین حکم یقینی به این که آیه خاصی در مورد این اعجاز علمی معاصر به طور دقیق صحبت می کند، یک طرح گمانه زنی است که مخاطره ای بر خلاف عقل دارد که ویژگی آن ثبات و یقین است.

4. محوریت عقل در تکلیف و عبادت

اتکای ما به عقل از آن ناشی می شود که پایه اساسی قانون گذاری و مسئولیت پذیری انسان است. در روایات درباره اهل بیت نبوت آمده است: «خداوند با عقل عبادت می شود».

یکی از دلایل منطقی روشن مرکزیت عقل این است که اگر انسان بر اثر بیماری یا جنون عقل خود را از دست بدهد، تکلیف و مسئولیت تشریعی را به کلی از دست می دهد، در حالی که کسی که بدون حس به دنیا می آید، مانند کسی که بدون حس شنوایی، بینایی و بویایی به دنیا می آید، تکلیف را از دست نمی دهد، بلکه قانون بر اساس قوای عقلی او را مورد خطاب قرار می دهد. عقل خاستگاه گفتمان و مسئولیت است و بر این اساس باید در اثبات منشأ پیام داور باشد.

خلاصه ای از روش شناختی سایت

این رویکرد به معنای انکار اعجاز یا سایر جهات قرآن نیست، بلکه برای تثبیت ارکان ایمان معادله روشنی را اتخاذ کرده ایم: استفاده از ادله عقلی برای اثبات «منشأ»، یعنی اثبات نبوت عام و خاص و عدم نقض منطق، و استفاده از قرائن متنی برای اثبات «اعتبار» و جزییات غیبی معتبر پس از عقل و تسلیم کامل آن از سوی خداوند است. عاقل

قرآن از نظر فیلسوفان شیعه عاری از منطق مخالف است

شیخ المفید (336–413 ق / 948–1022 م)، محقق خواجه نصیرالدین طوسی (597–672 هجری قمری / 1201–1274 م) و علامه حلی (648–726 م.) از 1325–1325 م. اصل: عقل حجت باطنی است و اوّلین ترازویی است که اعتبار نبوت با آن معلوم می شود، اگر قرآن جایز بود که عقل را در بدیهیات خود مخالفت کند، اعتماد به قرآن و عقل بیشتر می شد و دین از پایه های خود محو می شد. برای جلوگیری از این فروپاشی شناختی، آنها قوانین و شواهد زیر را تدوین کردند:

1. برهان «ممکن بودن امانت در غیر قابل تحمل» (شیخ المفید)

شیخ مفید (رضی الله عنه) این معادله را برقرار کرد که کلام قرآنی متوجه مسئولین است و پاسخگو باید عقلانی باشد.

محاکمه منطقی: شیخ مفید معتقد است که عقل وقتی حکم به قبح می کند که حکیم از بندگان خود بخواهد که به آنچه عقل دلالت می کند ایمان بیاورند، مانند ملاقات دو اضداد یا وجود شریکی برای خالق که بالذات شبیه او باشد; زیرا درخواست برای باور غیرممکن، «وظیفه ای غیرقابل تحمل» است و از نظر ذهنی مذموم است و خداوند بسیار فراتر از زشتی است.
مطلب برهان: بر این اساس، مفید بیان می کند که تمام آیات ذکر شده در قرآن، آیات ظاهری است که جاهل ممکن است خلاف عقل تصور کند، مانند آیات تشبیه و استعاره، مانند:

“دست خدا.”

یا:

«رحمن الرحیم بر فراز عرش مستقر است».

آیاتی است که برای رسیدن به تمامیت مطلق باید به حکم داور الهی و عاقل تفسیر و قضاوت شود. قرآن در حقیقت و باطن خود از هرگونه تعارض با منطق مبرا است.

2. برهان «افزایش و زشتی عقل و حفظ حکمت الهی» (المحقق طوسی).

محقق طوسی و مفسر معروف علامه حلی در کتاب تجرید الاعتقاد که رکن اصلی فلسفه کلامی به شمار می رود دلیلی بر نفی بیهودگی افعال خداوند متعال بیان کرده اند:

آزمایش منطقی: ذهن به طور مستقل، قبل از رسیدن شرع، حسن عدل و قبح ظلم را درک می کند. از آنجایی که خداوند حکیم مطلق است، انجام دادن یا فرمان بدی برای او محال است.
مطلب برهان: وقتی به قرآن کریم می رسیم، در می یابیم که با این حکم عقلی مستقل با دقت بسیار منطبق است. جایی که خداوند بی عدالتی را مطلقاً انکار می کند:

«و خداوند بر بندگانش ظلم نمی‌خواهد».

او وجوب عدالت را یک قاعده کلی قرار می دهد. طوسی و حلی نشان می‌دهند که سازگاری نظام تشریعی قرآن با نظام اخلاقی و عقلانی مستقل انسان‌ها دلیل بر صدق این کتاب است. اگر از جانب غیر خدا بود ممکن است تشریعی مذموم یا خلاف منطق داشته باشد و نبود آن منشأ الهی آن را ثابت می کند.

3. قاعده «عقل منشاء» و عدم امکان تناقض (علامه حلی)

علامه حلی برای کنترل رابطه ذهن و قرآن، مبانی معرفتی، یعنی شناختی دقیقی ایجاد کرد و مرتبه هر یک از آنها را مشخص کرد:

آزمایش منطقی: حقانیت قرآن (نقل) را نمی دانیم تا زمانی که ذهن ابتدا به ما ثابت کند: وجود خدا، صفات او مانند حکمت و صداقت، عدم امکان دروغ گفتن به او و اثبات معجزه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم. عقل همان «منشأ و صلح» است که ما را به ایمان به قرآن سوق داد.
مدرک برهان: محقق حلی می گوید: اگر قرآن متنی می آمد که با صراحت عقل و احکام قطعی آن منافات دارد و از ما می خواست که نقل را بر عقل مقدم بدانیم، عقل را که اصل است باطل می کردیم. اگر عقل باطل شود هر چه عقل ثابت کرده باطل است از جمله خود قرآن. این تضاد شناختی غیرممکن است. بنابراین حلی ثابت می کند که قرآن از نظر ترکیب و تشریع از تخطی از منطق و عقل مصون است، بلکه توثیق و بر اساس آن است.

4. فرمول بندی تمایز بین «صدف های ذهن» و «صدف های ذهن» با توجه به سه مورد.

این محققان موافقت کردند که مسائل شناختی را برای محافظت از متن و منطق مرتب کنند:

ممکن بودن عقل: اموری هستند که به خودی خود رد منطقی می شوند، مانند اینکه چیزی در عین حال وجود داشته باشد و وجود نداشته باشد. مفید و طوسی و حلی تصریح می کنند که قرآن کاملاً از این محالات خالی است.
صدف های عقل: امور متعالی غیبی هستند که عقل بدون امتداد به خودی خود قادر به دستیابی به آنها نیست، مانند ساختار تفصیلی قیامت، برزخ و حقایق ملکوت. در اینجا فیلسوفان به این نتیجه می‌رسند که قرآن با ذهن منافات ندارد، بلکه دانشی به او می‌دهد که بیش از ظرفیت اکتشافی مستقل آن است، بنابراین ذهن آن را می‌پذیرد زیرا در دایره «امکان وجودی» قرار می‌گیرد نه در دایره «ممکن منطقی».

1. شواهد عقلی ذکر شده در هسته قرآن و چگونگی خطاب آن به دیگری.

قرآن کریم صحت پیام را در گفتار خود با دیگران، اعم از ملحد، مشرک و یا اهل کتاب، با روشی که ترکیبی از برهان عقلی و انصاف اخلاقی است و با استفاده از تشبیهات منطقی روشن اثبات کرده است:

1. شواهدی مبنی بر «بیوگرافی و دگرگونی ناگهانی» (اثبات علیت روانی)

قرآن برهان عقلی بر اساس بررسی سیره پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) قبل از بعثت بیان می کند:

“من قبل از آن یک عمر در میان شما مانده ام. آیا نمی فهمید؟” [یونس: 16].

آزمایش ذهنی: انسان موجودی است که تابع هنجارهای روانی و پیشرفت شناختی است. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) چهل سال (یک عمر) در میان قومش زندگی کرد و نه دروغگویی بر او اثر گذاشت و نه به رهبری معروف بود و نه فلسفه و بلاغت خواند. عقل با پرهیز عادی و روانی حکم می کند که انسان پس از چهل سال صداقت و آرامش مطلق، ناگهان با ادعای نبوت، به دروغگویی و جسارت در برابر خداوند تبدیل می شود و سخنانی به میان می آورد که افراد فصیح بدون مقدمه از انجام آن عاجز هستند. این دگرگونی ناگهانی و غیرقابل توضیح مادی به طور منطقی وجود «علت خارج از نظام مادی انسان» را اثبات می‌کند، که همان وحی است که نبوت او را ثابت می‌کند.

2. اثبات “توسعه زمان و عدم تفاوت” (اثبات انسجام منطقی)

قرآن یک قاعده عقلی سختگیرانه را تنظیم می کند که برای تبیین منبع آن قابل نقد علمی است:

«آیا در قرآن تدبر نمی کنند و اگر از جانب غیر خدا بود، در آن اختلاف بسیار می یافتند» (نساء: 82).

آزمایش ذهنی: اندیشه انسان تحت قانون تغییر و تأثیرپذیری از شرایط روانی و محیطی است. اگر شخصی در طول 23 سال، در شرایط نوسانی بین آسیب پذیری، جنگ، مهاجرت، پیروزی، شادی و غم، کتابی بنویسد، از نظر ذهنی غیرممکن خواهد بود که عقایدش مغایرت نداشته باشد، اصولش به هم نریزد، یا سطح گفته های علمی و زبانی او تغییر نکند. ورود قرآن با ساختار شناختی و تشریعی منسجمی که ابتدایش تا پایانش صادق است و هیچ تناقضی در آن وجود ندارد، دلیل قطعی عقلی است بر اینکه منبع آن خارج از محدوده توانایی انسان در معرض تأثیرات است.

3. شواهدی مبنی بر «به چالش کشیدن ناتوانی در عین داشتن انگیزه» (اثبات بررسی و تفرقه با مخالفان)

این دلیلی بر چالش معروفی است که به طور منطقی برای خطاب به استادان فصاحت صورت گرفته است:

«و اگر در آنچه بر بنده خود نازل کرده‌ایم شک دارید، اگر راست می‌گویید، سوره‌ای مانند آن بیاورید و گواهان خود را غیر از خدا بخوانید. * و اگر نکنید و انجام نمی‌دهید…» (بقره: 23-24).

آزمایش ذهنی: این شواهد مبتنی بر یک معادله روشن است: اگر این گفتار انسانی است، پس انسان ها از نظر طبیعت و توانایی ها برابر هستند و بقیه بشریت باید بتوانند چیزی شبیه به آن را ارائه دهند. مشرکان عرب به شدت با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دشمنی می کردند و انگیزه سرنوشت سازی داشتند که به جای جنگ و ریختن خون خود، دعوت او را با کلام باطل کنند. ناتوانی کامل و مشخص شده تاریخی آنها در ارائه حتی یک سوره، علیرغم در دسترس بودن توانایی زبانی و انگیزه شدید، دلیل عقلانی است که این متن خارج از محدوده توانایی انسان است.

4. اثبات محدودیت امکانات ذهنی (با منکران الصانی)

وقتی قرآن خطاب به منکران وجود خالق یا منکران رسالت می شود، ذهن آنها را در برابر یک آزمایش منطقی سخت قرار می دهد که احتمالات را محدود می کند و آنها را به حقیقت متعهد می سازد:

«یا آنها از هیچ آفریده شده اند، یا آنها آفریدگارند، یا آسمان ها و زمین را آفریده اند، بلکه یقین ندارند» [اتور: 35-36].

** محاکمه عقلی:** این قیاس، ممکنات را به سه مورد محدود می کند که معنای چهارمی ندارند: یا از عدم و بدون علت و موجود به وجود آمده اند و این باطل است بر اساس بدیهیات عقلی که منکر تصادف مطلق است و قول به اینکه چیزی بدون علت وجود دارد، یا اینها بوده اند که خود آن را ایجاد کرده اند که غیر ممکن است، که معقول است و غیر معقول است. معدوم، موجودی را ایجاد نمی کند، بنابراین تنها امکان سوم به طور مطلق باقی می ماند که وجود خالق حکیم و اعتبار پیام او منطبق با نظام وجودی است.

5. اثبات «ناسازگاری و همزیستی وجودی» (با مشرکان)

قرآن در گفتار خود با کثرت گرایی و شرک، از قانون «ثبات و نظم» برای اثبات توحید و اعتبار پیام از طریق یک قضیه شرطی استفاده کرد:

«اگر در آنها معبودی غیر از خدا بود، فاسد می شدند» (انبیاء: 22).

او این معنا را عمیق تر کرد و گفت:

«سپس هر خدایی آنچه را که آفرید برمی‌گیرد و برخی از آنها بر برخی دیگر غالب می‌شوند» (مؤمنون: 91).

آزمایش منطقی: اگر عالم بیش از یک مدیر و اراده در مرتبه الوهیت داشت، اراده ها فرق می کرد، گویی یکی حرکت می خواست و دیگری سکون، یا یکی زندگی و دیگری مرگ را برای شخصی می خواست که یا به ناتوانی یکی از آنها می انجامد و خدایی بودن او را باطل می کرد و یا به برهم زدن نظم و قانون و فساد. از آنجایی که جهان در یک ثبات هندسی ثابت و بدون برخورد پیش می رود، ذهن درباره وحدت علت ایجاد شده و در نتیجه اعتبار پیام توحید قضاوت می کند.

6. علم متعارف، محاکمه تاریخی و لازمه برهان (با اهل کتاب)

قرآن وقتی «دیگری» (یهودیان و مسیحیان) را مورد خطاب قرار می‌دهد، بر روش‌شناسی از بین بردن ساختار شناختی مشترک و الزام آنها به قواعد برهانی تکیه می‌کند:

استناد به کتب قبلی: آنها را به تطبیق با حقایق موجود در کتابهایشان دعوت کرد که قومش از آن غافل بودند:

«بگو اگر راست می گویید تورات را بیاورید و آن را بخوان» (آل عمران: 93).

** دعوت به یک کلمه مشترک (انصاف فلسفی): ** تعیین نقطه شروع منصفانه برای گفتگو بر اساس جوهر مشترک که رهایی آگاهی انسان از وابستگی به غیر خداست:

«بگو اى اهل كتاب، به سخنى مشترك بين ما و شما بياييد كه جز خدا را نپرستيم…» (آل عمران: 64).

** مطالبه ادله علمی از مخالفان و رد ظن: ** مخالفان همیشه ادله علمی می خواهند:

«بگو: اگر راست می گویید دلیل بیاورید» (نمل: 64).

او با وابستگی کورکورانه به پدران بدون بررسی مبارزه کرد و برای کسانی که از گمانه زنی و گمانه زنی در مسائل مهم ایمان پیروی می کنند عزاداری کرد:

«آنها جز از گمان پیروی نمی کنند و تنها دروغ می گویند» [یونس: 66].

برهان در اصطلاح فلاسفه بالاترین سطح سنجش منطقی است که برای یقین مفید است و این استفاده مستمر از آزمون های منطقی ثابت می کند که قرآن به ذهن انسان به عنوان مرجعی که قادر به درک حقیقت است اعتماد دارد.

2. شواهد عقلی فیلسوفان مسلمان در صحت نبوت خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم)

فیلسوفان و متکلمان شیعه امامی، مانند محقق طوسی (597-672ق/1201-1274م)، ملاصدرا (979-1050ق/1571-1640م)، و علامه طباطبایی (1321-1890م تا 1402م)، به بررسی واقعیت پرداختند. از پیشگویی نهایی منطقی از طریق شواهد و آزمایشات روشن:

1. اثبات “بی سوادی محیطی و جهش شناختی” (تضاد وجودی)

آزمایش ذهنی: ذهن و فیلسوف به “اندازه ورودی ها در مقایسه با خروجی ها” نگاه می کنند. ورودی، محیط شبه جزیره عربستان است: یک جامعه بادیه نشین، تحت سلطه بی سوادی، بت پرستی، خرافات، و نزاع های قبیله ای، که به طور کامل فاقد مدارس، کتابخانه ها، آکادمی های فلسفی، یا سیستم های حقوقی مدون است.
نقطه برهان: خروجی ها قرآن کریم است که با یک نظام تشریعی، حقوقی، اقتصادی، قضایی و شناختی یکپارچه و قابل مقایسه یا حتی برتر از بزرگترین تمدن های فلسفی و حقوقی تولید شده مانند رومیان و یونان آمده است. ذهن حکم می کند که یک سیستم جهانی یکپارچه نباید به طور ناگهانی از رحم محیطی که فاقد اجزای شناختی است متولد شود. زیرا «کسی که چیزی کم دارد آن را نمی دهد». این جهش عظیم شناختی، دلیل عقلی وجود منابع غیبی (وحی) است که نبوت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را ثابت می کند.

2. اثبات «انطباق شرعی با عقل سلیم و عقل مستقل» (شاهد صداقت)

فیلسوفان امامیه از «عدلیه» که قاعده «افزایش و قبح عقلی» را تصدیق می کنند، شروع کردند:

آزمایش عقلانی: قوانین و سیستم هایی که انسان ها وضع می کنند، صرف نظر از اینکه چقدر باهوش هستند، ناگزیر تحت تأثیر خودخواهی، تعصبات طبقاتی یا کمبودهای شناختی آنها قرار می گیرند، بنابراین خلأهایی در آنها ظاهر می شود که با گذشت زمان اصلاح می شود و بعداً توسط ذهن رد می شود.
مدرک برهان: وقتی قرآن آمد، احکام مستقل عقلی را تأیید کرد; امر به عدل و احسان و وفای به عهد و عهد می کرد و از ظلم و تجاوز و فحشا نهی می کرد. خداوند متعال می فرماید:

«إِنَّ اللَّهَ أَمْرُ بَعْدَلَ وَالْحَسَرِ» [نحل: 90].

ما محتوای قرآنی را مبتنی بر توحید ناب و عاری از انسان گرایی و شرک می دانیم و کاملاً با آنچه «عقل عملی مستقل» و «عقل سالم انسانی» بر آن حکم می کند، منطبق است. حق فقط ثمره می دهد و درستی روش و تناسب مطلق آن برای تهذیب نفس و ساختن جامعه گواه شخصی بر آن است که از سرچشمه حقیقت و کمال مطلق است که صحت نبوت حامل آن (صلوات الله علیه و آله و سلم) را ثابت می کند.

3. اثبات «عدم امکان تضاد بین تشکیل و تشریع»

صدر المتلحین (ملاصدرا، 979-1050ق / 1571-1640م) از این بینش ناشی می شود که جهان و قرآن دو کتاب یک خالق هستند:

آزمایش عقلانی: نظام تکوینی (جهان) بر اساس قوانین سخت ریاضی و علّی ذهنی که خداوند در آن قرار داده عمل می کند و نظام تشریعی شناختی (قرآن) از سوی خداوند به عنوان هدایت بشر نازل شده است. از آنجایی که مبدأ عالم و مصدر قرآن یک علت است که همان خداوند حکیم است، در حکمت الهی نمی‌توان این دو کتاب را با هم تضاد کرد. ذهن انسان که احکام عالم را می خواند همان است که آیات قرآن را می خواند و عدم تضاد منطقی یا وجودی بین واقعیت عالم و قرآن دلیل بر یکی بودن منشأ دو گزاره است که صحت پیام را ثابت می کند.

4. شواهد دگرگونی ناگهانی و سازگاری اخلاقی در میان متغیرها

آزمایش ذهنی: فرد تابع قوانین درجه بندی روانی، رفتاری و اجتماعی است و اصول و منش او تحت تأثیر شرایط پیرامونش، بالا و پایین است. رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) چهل سال در میان قوم خود زندگی کرد و در این مدت به صدیق و امین شهرت یافت و رهبری و ایراد خطبه های تشریعی و فلسفی بر او تأثیری نداشت.
جنبه برهان: در حکم عقل عادی و روانی غیرممکن است که انسان پس از چهل سال آرامش کامل و صداقت مطلق، ناگهان به ادعای مخاطره آمیز نبوت و دروغ گویی به خدا روی آورد و در بحبوحه جنگ ها، جفا، محاصره، بدون تغییر در اصل پیروزی و ضعف اخلاقی، بر این ادعا پافشاری کند. این استواری کامل و دگرگونی ناگهانی، منطقاً ثابت می‌کند که انگیزه پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) یک انگیزه شخصی انسانی نبوده، بلکه یک مأموریت قطعی و عالی بوده است که او را از مرحله انتخاب شخصی خارج کرده و به هدایت وحی الهی واداشته است.

5. شواهدی مبنی بر “اطلاعات نادیده محکم و ریسک سیاسی”

آزمایش ذهنی: انسان ذاتاً از آینده بی خبر است. برای هر رهبر یا اصلاحگری که به دروغ ادعای نبوت کند، عقلاً غیرممکن است که سرنوشت دعوت و اعتقاد خود را به پیشگویی های محکم و دقیق آینده پیوند دهد. زیرا یک اشتباه در آن کافی است تا ماموریت او به طور کامل پایان یابد و او را در معرض دید پیروان و دشمنان خود قرار دهد.
نقطه برهان: قرآن اطلاعات غیبی قاطعی را در شرایط بسیار پیچیده آورده است، مانند اطلاعات شکست ایرانیان و پیروزی رومیان در چند سال:

«رومیان * در نزدیکترین قسمت زمین شکست خوردند و بعد از شکست * چند سال دیگر شکست خواهند خورد» [الروم: 1-4].

این امر پس از آن رخ داد که ایرانیان در اوج قدرت ویرانگر خود قرار داشتند و رومیان در تاریک ترین دوران شکست خود قرار داشتند و همچنین خبر فتح مکه و ورود مسلمانان به مسجد الحرام در حالی که در ضعف و آزار و اذیت به سر می بردند، به سلامت وارد شدند.

«ان شاء الله امن وارد مسجد الحرام می شوید» [الفتح: 27].

تحقق این وقایع با دقت هندسی خطاناپذیر به ذهن فیلسوف ثابت می کند که منشأ این گفتار جدا از مرزهای زمانی و مکانی بشری است که مؤید این است که قرآن کلام خداست و نبوت حضرت محمد صلی الله علیه و آله یک حقیقت ثابت و منطقی با یقین است.

نتیجه گیری تحقیق

انعقاد حقیقت پیام پیامبر گرامیمان حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) از طریق دریچه ادله عقلی در قرآن کریم بیانگر اوج بلوغ شناختی و شهودی است. این پژوهش بر آن است تا نشان دهد که قرآن «ایمان کور» را نمی‌طلبد، بلکه حکمیت ذهن را تشریع می‌کند و در فضای توافق مطلق با منطق فطری و ضرورت‌های انسانی حرکت می‌کند.

حذف عرصه استدلال از شواهد حسی موقت و نوسانات روش تجربی با کنار گذاشتن ماجرای «معجزه علمی» به این پژوهش پایداری استوار بخشیده است. جایی که «منشأ» با شواهد ذهنی قطعی و غیرقابل تغییر ثابت شد و شواهد متنی را به رسم و تعیین «اعتبار» و جزئیات متافیزیکی واگذار کرد.

بر اساس آنچه متفکران بزرگ محقق طوسی، شیخ مفید، علامه حلی و ملاصدرا برپا کرده اند، قرآن کریم همچنان معجزه باقی مانده از معرفت است و خود گواه مستمر است که هر که آن را آورده، رسول خاتم خداست که به وسیله وحی زمینی و زمینی و ارتباط دائمی میان زمین و زمین هدایت می شود.